و) راه اندازي آشوب هاي خياباني
آشوب هاي خياباني و رفتارهاي خشونت آميز، يكي ديگر از ابزارهاي مهم بي ثبات سازي است كه مي تواند در كنار نافرماني هاي مدني، ثبات و امنيت سياسي - اجتماعي هر نظامي را به خطر بيفكند. هر چند پژوهندگان مفهوم نافرماني مدني، خشونت پرهيزي را از مهم ترين عناصر و مؤلفه هاي آن برشمرده اند، اما ترديدي نيست كه پرهيز از خشونت در بسياري از اقدامات اعتراضي مدني، قابل تضمين نيست. بعضاً مجموعه اي از عوامل، كنش ها و واكنش هاي غير قابل پيش بيني، ممكن است يك حركت مبتني بر غير خشونت را به خشونت بكشاند.
نظير اين اقدامات را به طور مكرر در دهه اخير، بويژه از خرداد 1376 به بعد شاهد بوده ايم. به عنوان مثال: حادثه تلخ كوي دانشگاه و در پي آن آشوب هاي خياباني هيجدهم تيرماه 1378 و نيز اغتشاشات وسيع بيستم خرداد 1382 در اطراف دانشگاه تهران، همگي آغازي غير خشونت آميز داشته اند.
بنابراين، نافرماني مدني هر چند در ذات خود عاري از خشونت هاي معمول است، لكن به لحاظ عوامل و متغييرهاي بيروني مي تواند فرجامي خشونت بار به همراه داشته باشد. خصوصاً آنجا كه به ابزاري براي مداخله در دست سياستمداران و سلطه گران تبديل شود. همان گونه كه در پروژه دلتا، اين تاكتيك به عنوان يكي از ابزارهاي براندازي جمهوري اسلامي ايران مورد توجه و تاكيد دولت ايالات متحده قرار گرفت.
به هر روي، در كنار نافرماني هاي مدني تلاش گسترده اي براي راه اندازي آشوب ها و اغتشاشات خياباني در دهه اخير صورت گرفت. هدف از راه اندازي اين اغتشاشات كه هر از گاهي در پايتخت و گوشه و كنار اين مملكت به طور برنامه ريزي شده صورت مي گرفت، چيزي جز ايجاد ناامني اجتماعي، بي ثباتي سياسي و سپس بهره برداري رسانه اي از آن در سطح جهان نبود. اقدامات تخريبي ضد انقلاب و باند مهدي هاشمي در نجف آباد و اصفهان در ارديبهشت ماه 1377، حادثه كوي دانشگاه، آشوب هاي گسترده و تخريب هاي وسيع خياباني در تير ماه 1378، آشوب هاي همدان در همان سال، آشوب هاي خرم آباد در شهريور 1379، اغتشاشات خراسان به بهانه تقسيم اين استان پهناور به خراسان شمالي، جنوبي و رضوي، اغتشاشات وسيع خردادماه 1382 در اطراف دانشگاه تهران، اغتشاشات اهواز در پي انتشار نامه مجعول محمد علي ابطحي، مبني بر لزوم تغيير در الگوي جمعيتي و نژادي خوزستان، بمب گذاري ها و اقدامات خرابكارانه در آستانه نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري 1384 و نيز اغتشاشات خياباني دامنه دار گروه «پژاك» در كردستان، در مهر يا آذر 83 تنها بخشي از سياهه اقدامات آمريكا براي براندازي نظام جمهوري اسلامي، در دهه اخير بود.