همه کسانی که فراترازحصارهای تنگ جناحی به پدیده مطبوعات وکارکردهای آن درسالهای اخیرنگریسته اند،نیک می دانندکه باوجودنویسندگان ونشریات متعهدی که حرمت قلم وآزادی راپاس داشته وبه رسالت مطبوعاتی خویش پای بندبوده اند،دوجریان ناسالم مطبوعاتی همدیگررامددرسانده اند،نخست جریان شبه افکن که درمقولات نظری ماننددین شناسی،معرفت شناسی،فلسفه دین،فلسفه سیاست،حقوق اساسی،فقهی-حقوقی و... باایجادشبه وابهام به تضعیف باورهای دینی وخدشه درمبانی نظری وکارایی دین دراداره جامعه همت گذاشته است.

دوم،جریانی که درحوزه های مسائل اجتماعی،هنری و ورزشی کوشیده است،بیشترازهرچیزمروج نوعی لیبرالیسم جنسی ولاابالیگری اخلاقی باشد،که البته تأثیرات مخرب جریان دوم باتوجه به اینکه مؤلفه های فرهنگ عمومی رادستخوش ناهنجاری می نماید،افزون ترازجریان نخست است وبه علت اینکه مستقیمآباجریانهای سیاسی موجود به چالش برنخواسته است،موردغفلت قرارگرفته وهمچنان درحال پیشروی است.آنچه دراین وبلاگ به طورمستندارائه خواهدشدباانگیزه اطلاع رسانی درست ازجریان دوم برپایه برسی ماهوی آن می باشدونه اشخاص؛اماقهرامی تواندمعیاری برای ارزیابی جریانات فرهنگی همسو با شبکه براندازباشدوسراین سخن مقام معظم رهبری نیزدریافت خواهدشد،که چراایشان درگردهمایی جوانان عاشورایی درمصلای بزرگ تهران فرمودند:

«متأسفانه همان دشمنی که بوسیله تبلیغات خودهمتش این است که کشورراساقط کند،امروزدرداخل پایگاه پیداکرده است،بعضی ازمطبوعات پایگاه دشمن شده اند».